" تنها " تر از بهار جهنم ، غم بهشت
لعنت بر این درام غم آلود سرنوشت
من راهی بهشت عدم بودم ابتدا
غافل از اینکه " کاتب اعظم " چه می نوشت
در جستجوی راز جهان ، مرشدم شدند :
" فردوسی ، آن بزرگ ادب " ، " حافظ " و " برشت "
تفسیر کن که فلسفه بودنش چه بود :
این بنده خجالتی گُنگ گِل سرشت ...
شرمنده ام ، از اینکه دل آزرده می شوید
از این همه گلایه و شعر همیشه زشت ...
چقدر خسته ام از این ، " همیشه " تنهایی
از این صداقت بی جا ، خلوص رویایی
چقدر شاکی ام از این ، سکوت بی پایان
از این نزاکت بیمار، از این شکیبایی
چقدر خسته ام از این ، ریای بی تزویر
از این بهشت زمین ، دوزخ اهورایی !
چقدرشاکی ام از این ، جهان پوسیده
از این نقاب سراپا ، شکوه و زیبایی
چقدر خسته ام از این ، فرار رویاها
از اشتیاق توهم ، شکست شیدایی
چقدر شاکی ام از این ، سروده بی جان
از این تجسم هذیان ، تب تماشایی
چقدر خسته ام از این ، نهایت عصیان !
از این حقیقت تلخ " دوباره " فردایی ...
با یک غزل ، دوباره به روزم ، بخوان مرا
تفسیر" بود " و" هست " و " هنوز " م ، بخوان مرا
اینجا ردیف و قافیه ، لختند و ناگزیر ،
باید همیشه شعر بدوزم ، بخوان مرا
آتش گرفته ام ، چه کنم ؟ غصه ، بی کسی ست
تا پیش از آنکه خوب بسوزم ، بخوان مرا
جز با غزل ، به راز جهان ، پی نمی بری
گنجینه تمام رموزم ، بخوان مرا
بیگانگی ، همیشه مرا رنج می دهد
همسایه " دو ماه " و" دو روز" م ، بخوان مرا