پس لرزه های درد مرا ، آرام ، پس بزن
سرمای دست سرد مرا ، آرام ، پس بزن
با اندکی نوازش آن ، حس زنانه ام
این گونه های زرد مرا ، آرام ، پس بزن
" این طاس های ابله من ! می بازم آخرش "
ترس از شکست نرد مرا ، آرام ، پس بزن
" من یک زنم ، اسیر شما ، مردان بی وجود "
تصویر ضد مرد مرا ، آرام ، پس بزن
من : " بی تو بهترم " ! و تو هم ، تفسیر می کنی :
" این واپسین شگرد مرا ، آرام ، پس بزن "
تا اطلاع ثانوی ، دیگر چکامه ای
مهمان لطف ساده و ناب ات ، نمی شود ...
کمی درنگ می کنی ، که باز هم دعا کنی
که با نگاه خسته ات ، خدا خدا خدا کنی
حرم بهانه می شود ، برای عاشقانه ها
برای اینکه یک نفس ، رضا رضا رضا کنی
همیشه گفته ای حرم ، حریم عشق می شود
همین که از صمیم دل ، امام را صدا کنی
" به نام دین ، به کام دل " مرام و مسلک تو نیست
تو وحی را نخوانده ای ، که عشق را رها کنی
خدای تو خدای خشم و شوق انتقام نیست
که عاجزانه عشق را ، به پای او ، فدا کنی
خدای تو مبرهن است و عاشق است و جرم نیست
که در حضورش ابتدا به " عشق " اقتدا کنی
خدای تو بهانه ای برای حس " بودن " است
که در برابرش ، قضای عشق را ، ادا کنی
خدای تو ، به جرم " ارتداد " ، معتقد نشد
که حکم مرگ را ، برای مجرم ادّعا کنی !
خدای من ! خدای تو ، تو را قبول می کند
بدون آنکه ذره ای ، برای او ، ریا کنی ...