بام نیلی قفس

با کلامم ، عاقبت یک روز غوغا می کنم

در وجود غم ، سرود شوق پیدا می کنم

از صمیم دل برای آخرین روز خدا

لحظه ای پر شور ازآزادی هویدا می کنم

خستگی را می زدایم از پر مرغ هوا

رفتنش را هم صمیمانه تماشا می کنم

می توانم درد دل ها را بگویم با کسی

با شماتت های این و آن ، مدارا می کنم

خستگی را با تن شن ها به ساحل می دهم

خود ، همانند صدف ها عزم دریا می کنم

با نگاهم ، عاقبت یک روز از عمق وجود

انقلابی از " سکوت عشق " بر پا می کنم !

                                   ۱۲/۴/۱۳۸۲