از انسانی ترین وجه وجودم وام می گیرم

کمی از قدرت اعجاز شعر الهام می گیرم

تامل می کنم بر پاسخ این پرسش دیرین :

چرا " من " ، برترین مخلوق گیتی نام می گیرم ؟

همیشه گفته ام : آخر ، از این غوغای بی پایان

از این " من " : ترجمان همهمه ، سرسام می گیرم

مگر ، بودن ، بدون من ، چه فرقی می کند ... ؟! با شوق

برای ترک این " من " ، اختیار تام می گیرم 

بدون شک ، برای رفتنم ، تابوت ، لازم نیست

که آخر ، در همین گور وجود ، آرام می گیرم