" تنها " نمان ! که جز متلک ، طعنه شدید ،

چیزی از این و آن و جهان ، می توان شنید ... ؟!

همواره فکر " سایه سر " باش و " ازدواج " ... !

لیلی مگر ، از آن همه ، دلدادگی ، چه دید ... ؟!

ترکیب " قیس " و " عشق " ، جنون بود و آخرش -

مجنون چه شد به جز شبحی دور و نا امید ...؟!

عشق " آخرین " توهم ذهن معاصر است

جداً بشر ، از این تب مهلک ، چها کشید ... !

این را بدان که عقل ، اگر منزوی نبود

مجنون پی کجاوه لیلی ، نمی دوید !

در شرح واژه های معاصر ، نوشته اند :

عاشق : همان که یکسره ، عقل از سرش ، پرید !

هرگز بدون لطف سرایندگان شعر

نوبت به ماندگاری " لیلی " نمی رسید ... !