اين شعر ، يك غزل - سخن عاشقانه نيست

يك شعر آشناي سراسر ، بهانه نيست

يك قسمت از وجود من انگار ، گم شده

چون شعر ، ذره اي به نظر ، كودكانه نيست

شب مي رسد ، خداي من ! در مي زنم ، ولي

گويي كه قرن هاست كسي توي خانه نيست

از اين تب شديد ، مگر مي شود گريخت ؟

وقتي تگرگ هست ، ولي آشيانه نيست

هذيان سروده ام ، ولي انگار بد نشد

هذيان ، موقت است و غزل ، جاودانه نيست

وقتي زمين ، زمان تو را تنگ مي كند

ديگر مجال شور و شر عارفانه نيست

كوشيده ام دروغ نگويم ، ولي چه سود ؟

در من جنون خودكشي خودسرانه نيست !

اين جا ، ريا ، خدا و صداقت ، حماقت است

جايي براي حرف دل صادقانه نيست

شاعر نبودم و قلمم ، شعر مي سرود

شاعر شدم ، ولي قلمم ، شاعرانه نيست ...